Elen

งึมงัมๆ

ดองบล็อกอีกเเร้วววว เรา

วันนี้เหนื่อยมากเลยกับงานcostumeในWizard of Oz ถึงฟังดูว่าหน้าที่ของเราจะไม่เหนื่อย+ยุ่งยาก แต่ไม่ใช่ค่ะ น้องวุ่นมากๆๆๆๆ วุ่นวายอย่างเเรง ถึงจะเป็นเวลาสั้นๆเเต่น้องก็ทำให้เราเเฮ่กไปเลย เเล้วอย่างเรานี่ก็ไม่ได้ชอบเด็กเท่าไหร่น่ะนะ ที่สำคัญวันนี้พยายามจะหนีลงไปหาฝ่ายฉาก2รอบ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จสักรอบ รอบเเรกลงไปเจอครูปานทิพย์!!! เค้าก็ไล่ให้ขึ้นมาทำงาน แต่มันไม่มีไรจะทำอ่ะ เพราะเเต่งตัวให้น้องเสร็จหมดเเล้ว ก็เลยหาโอกาสตอนเค้าเผลอเผ่นลงไปอีก เเต่ก็ล้มเหลวอีกง่ะ เพราะเจอครูกัญญารัตน์ ครูเค้าก็ไล่ขึ้นมา จนเราต้องนั่งเบื่ออยู่บนโรงยิมนี่เเหละ แต่วันนี้ดูการเเสดงก็เจ๋งอ่า อลังๆดี เสียงดนตรีสะใจมากกกก หุหุ

มาดูรูปCGครั้งเเรกในชีวิตเราดีกว่า เเหงบๆ แต่ฝีมือยังอ่อนหัดอยู่นะ ช่วยเเนะนำ ติ ชม บ้างก็ได้นะจ้า





สุดท้ายเราขอบ่นเรื่องเศร้าๆของเราหน่อยนะ ใครไม่อยากอ่านก็ข้ามไปนะจ้า....

คือ...พี่เลี้ยงเราเค้าลาออกเเล้วล่ะ เเต่ออกเเบบไม่ลงรอยกับเเม่เราเสียด้วย

เคยมั้ย...กับการที่เห็นคนๆนึงอยู่ทุกวัน แล้วจู่ๆวันหนึ่งเค้าก็ออกไปจากชีวิตเรา โดยที่เราไม่รู้เลยว่าจะได้เห็นคนๆนั้นอีกหรือป่าว บางที...อาจจะไม่ได้เห็นไปตลอดชีวิตก็ได้ เเต่เราก็รู้นะว่า ยังไงยังไงการลาจากก็ต้องย่อมเกิดขึ้นกับทุกคนอยู่เเล้ว ขึ้นอยู่กับว่าจะเร็วหรือช้าก็เท่านั้น

รู้นะ...ว่าวันเวลาเก่าๆนั้นจะหวนกลับคืนมาอีกไม่ได้ อย่างที่หลายๆคนบอก...อดีตมันก็เสมือนกับสายน้ำที่ไหลย้อนกลับมาไม่ได้ เมื่อผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ดังนั้นการจะไปคาดหวังหรือแก้ไขอะไรมันก็ทำไม่ได้...แต่ทั้งๆที่รู้ ก็ยังคงคิดว่า ถ้าวันนั้นเราทำอย่างนี้ เราทำอย่างนั้น มันก็คงจะดีกว่า... ก็รู้ ว่าทำอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา แถมไม่ช่วยอะไรอีกนอกจากทำให้เราทุกข์ใจมากขึ้น

คิดถึง...แม้ว่ารู้ทั้งรู้ว่าคิดไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา สิ่งที่คิดก็คงเป็นได้เเค่เพียงนามธรรม ไม่ใช่รูปธรรมที่เราจะสามารถจับต้องได้ ก็คงทำได้อย่างมากก็เเค่พูดคุยกัน แต่ก็ไม่รู้สิ...ได้ยินเสียงทีไร น้ำตามันก็พาลจะไหลออกมาอยู่เรื่อย หรือไม่บางทีเวลาที่อยู่คนเดียว ก็คือมันจะฟุ้งซ่านไง ก็จะคิดถึงเค้าตลอดเเล้วก็จะร้องไห้อีกนั้นเเหละ ไม่รู้สิ เกลียดนะน้ำตาตัวเองเนี่ย มันเหมือนเราอ่อนเเอยังไงไม่รู้ เเต่เวลาที่อยู่กับคนอื่นจะไม่ค่อยมีใครเคยเห็นน้ำตาเรานักหรอก

เราคิดถึงเค้ามากๆ ก็ลองคิดดูนะ อยู่ด้วยกันมาตั้งเเต่เกิด อยู่ด้วยกันตลอดเเทบ24ชั่วโมง ถึงไม่ใช่เเม่เเท้ๆเเต่เราก็ถือว่าเป็นแม่อีกคนของเรา ความผูกพันนั้นมันเริ่มตั้งเเต่เกิดเเล้วและก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเสียด้วย เราว่านะความผูกพันนี่มันก็เหมือนดาบสองคม คมหนึ่งมันจะสร้างความสุขเเละเติมใจเราให้เต็มไปด้วยความยินดีปรีดาในเวลาที่อยู่ด้วยกัน เเต่อีกคมนี่สิมันจะย้อนกลับมาสร้างความเจ็บปวดให้เเก่เราในยามจากลา ยิ่งผูกพันกันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

เราก็หวังนะว่าสักวันเราก็คงจะกลับมาเข้มเเข็งเหมือนเดิมได้

เเล้วเราก็ขอบคุณเพื่อนๆนะที่อุตสาห์อ่านที่เราระบายออกมา มันอึดอัดมาหลายวันเเล้วล่ะ

ขอบคุณจริงๆนะ